Abke Geels in Niger

www.tavie.nl

2007-07-03T00:31:00.000-07:00

Millford Brand-id heeft fantastisch werk geleverd en het merk Tavie een gezicht gegeven. Op de website www.tavie.nl kan je meer lezen over Tavie, de eerste collectie, de andere deelnemers, het beoogde effect van het project op de vrouwengroepen in het noorden van Niger, en: hoe en met wie je contact kan opnemen wanneer je producten uit de Tavie-collectie wilt bestellen. Want we zijn hard op zoek naar distributeurs!

13-21 februari: resultaten

2007-02-25T07:05:00.000-08:00

Het metaalwerk dat is overgedaan ziet er schitterend uit, 100x mooier! We brengen het snel naar de Igdalen-vrouwen zodat ook zij aan de slag kunnen en het in de schalen kunnen verwerken. Nu is het wachten tot we de producten weer kunnen ophalen, zo laat mogelijk, om de vrouwen zoveel mogelijk tijd te geven. Het geeft mij de gelegenheid om een aantal andere projecten te bekijken/steunen: het (m.i. geweldige) Jeu de SIDA van Jacques Banaou, het geitengeld-project, het Village Artisanal waar nieuwe vrouweninitiatieven (zeep, afvalplastic) geformeerd worden en - geweldig - het nationaal kampioenschap traditioneel worstelen: La Lutte.
Dan eindelijk de producten ophalen. Niet alles is klaar, niet alles is zo groot geworden als ik had gehoopt, niet alles past in het TAVIE-merk, maar er zitten een paar hele goede resultaten bij. Ook het borduurwerk uit Kerboubou en van de Peul is schitterend geworden. De vrouwen hebben keihard gewerkt. Velen hebben spierpijn in hun schouders en rug om het maar op tijd af te hebben. Met onderstaande foto's licht ik slechts een tipje van de sluier op... Mijn reis zit erop. Met vele kilo's overgewicht in de bagage en een dag vertraging vlieg ik weer naar Nederland om het project daar te vervolgen: Het zoeken van afzetkanalen krijgt nu prioriteit.
Voor wie meer informatie over het project of over de producten wil hebben: a.geels@flex.nl of via www.flex.nl.

5-12 februari: werkweek en weekend

2007-02-13T06:42:00.000-08:00

Tijdens de bezoeken aan de dorpen Indoudou en Azel worden we door getrommel naar een bruiloft getrokken. Het is gebruik hier langs te gaan en geld te geven voor het bruidspaar dat onzichtbaar blijft. Het dansen laat ik aan de vrouwen uit Azel over. De TA-VIE buisjes zijn klaar en brengen we langs bij de dorpen zodat we ook de vorderingen in het werk kunnen zien en nog wat onduidelijkheden kunnen wegnemen. Tussendoor bezoeken we de school in Kerboubou, een put in de woestijn omgeven door vele kamelen, ezels en geiten. Ook stoppen we bij een dorpje waar de Taoureg en de Peulvrouwen samen een tuintje hebben, een unieke samenwerking tussen de 2 volken. De Taoureg, Peul en Haussa leven niet zozeer met als naast elkaar. Het weekend heeft een toeristische invulling: We bezoeken een fantastische vindplaats van dinosaurusbotten. Over een afstand van 180(!) km liggen er complete skeletten van dinosaurussen vlak onder de oppervlakte. De nacht brengen we door in de zandduinen van Tiguidit: koud maar geweldig, inclusief zandstorm(pje) en een vastzittende 4x4. Zondag schommelen we op dromedarissen zittend op een wankel zadelstoeltje naar een lommerrijke picknickplaats. Genoeg energie opgedaan om maandag het laatste metaalwerk op te halen (wat is overgedaan) en heen en weer te rijden naar de vrouwen Igdalen, naar Kerboubou en Tchirozerine om ook daar de TA-VIE buisjes af te leveren.

Agadez, 9 februari 2007

2007-02-09T12:36:00.000-08:00

2 Weken, van 5 tot 19 februari, ben ik weer in Agadez en een aantal omliggende dorpen om het project te vervolgen dat ik in november vorig jaar ben gestart. De prototypen die tijdens die eerste reis door de verschillende vrouwengroepen zijn gemaakt waren weliswaar een goede start en gaven een goed inzicht in de mogelijkheden en beperkingen van de technieken waarmee het palmblad wordt verwerkt, maar de producten waren nog niet goed genoeg. Daar is deze reis voor bedoeld: om de producten verder te verbeteren. De eerste week hebben we een bezoek gebracht aan de vrouwengroepen in Kerboubou, Indoudou, Azel, Tchirozerine en Igdalen. Het was nu al een stuk eenvoudiger om de voorstellen uit te leggen, doordat ze me herkenden, het project kennen en doordat ik een paar producten had meegenomen die als voorbeeld konden dienen en een stapel meetlinten.
De palmbladeren worden geoogst uit de nieuwe spruiten van de doumpalm. Op een doumpalmplantage, in Indoudou, zie je goed het verschil tussen de groene grote palmen op de plantage en de kaalgesneden bomen erbuiten. De palmbladeren kennen een heel verwerkingsproces voordat ze geschikt zijn voor het maken van de manden.

Kerboubou en Igdalen

2006-11-29T12:52:00.000-08:00

Nog niet alle proto's zijn klaar als we aankomen in Kerboubou:Alhousseini Amagano met de proto's gemaakt met de pointnoué-techniek. Het zwarte mandje is gemaakt van plastic zakjes, verzameld door kinderen uit het afval dat overal op straat ligt:
Tazainou Almoustapha heeft de schaal met het zilveren hart gemaakt: Peul vrouw met schitterend gemaakt borduurwerk op indigo stof. De Peul zijn het laatste nomadenvolk dat zich settelt, op de laatste en dus slechtste plekken die er nog zijn in de woestijn. Nu al, 3 maanden na de regentijd, is er nog nauwelijks water in hun gebied:
Shaba Houma uit Azel had de tas niet af toen we die kwamen halen, wegens een zieke dochter. Ze is zondag, de dag voor mijn vertrek naar huis speciaal naar Agadez gekomen (hoe?) om de tas te brengen:
De vrouwen uit Igdalen hebben deze schalen gemaakt. Het kost 4-5 dagen om 1 schaal van dit formaat te maken (diameter ongeveer 30 cm). Ik zou graag een aantal schalen in een groter formaat laten maken. Daar was nu geen tijd voor. Tussen november en februari, wanneer ik voor de tweede keer naar Agadez ga, voor het vervolg, is er wel tijd voor het maken van grotere formaten. Ik heb dan ook al een hele lijst gemaakt en uitgezet voor producten in grotere formaten en ook voor verbeterde versies van de eerste proto's die nu zijn gemaakt:

Een overzicht van alle eerste prototypen met goede en minder goede resultaten, zoals verwacht, maar met potentie en aanleiding genoeg om de volgende stap te kunnen zetten...

Tchirozerine, Indoudou en Azel

2006-11-24T10:07:00.000-08:00

De tweede ronde langs de dorpen is van start gegaan: donderdag Tchiro, vrijdag Indoudou en Azel, zaterdag Kerboubou, zondag Igdalen…En maandag weer naar huis!

De vrouwen hebben meerdere schalen gemaakt met een donkerblauw hart, zodat we de beste kunnen uitkiezen om af te maken met een zilveren buisje waarop de naam TAVIE is geslagen. Ziet er mooi uit!
Terwijl wij verder rijden naar de tweede vrouwen groep in Azel maken de vrouwen de manden af.
De 2 onderzetters worden ter plekke afgemaakt: ook hier worden de zilveren TAVIE-buisjes ingeschoven en het vlechtwerk afgerond. De présidente van de groep, Haba Mohammed, heeft de onderzetters gemaakt ondanks haar ernstig zieke kindje. Ook deze producten zien er goed uit! De vorm van de buisje met TAVIE erin zal in de toekomst wel aangepast moeten worden aan de vorm van het product: met een kleinere radius voor de onderzetters bijvoorbeeld. De 8-vormige onderzetter kan volgens Haba de volgende keer beter iets langer gemaakt worden. Nu is de onderzetter moeilijk plat te leggen. Daar zijn proto’s voor: om de vorm uit te proberen, maar ook of het goed te maken is door de vrouwen.
De werkplek is daar waar er voldoende schaduw is:
We hebben nog tijd om de school in Tchirozerine te bezoeken. In de eerste klas zitten 63 leerlingen van 6-7 jaar.

Teruggekomen bij de eerste groep: de schalen zijn gereed. Haba Ounfa heeft de schaal met het blauwe hart gemaakt, Toubouwet Edrissa de schaal met 1 oor en Hazara Boukerit de schaal met 2 oren. De laatste 2 zijn (helemaal) niet conform tekening of zoals uitgelegd, maar ja. Zoals ze er nu uitzien kan ik er niet veel mee... goed bedenken hoe we deze ontwerpvoorstellen beter kunnen uitleggen: huishoudelijke voorwerpen (emmers ed) meenemen voor de grootte en de vorm?

De volgende dag met de 4x4 van Nicole naar Indoudou en Azel. Hier zijn nog niet alle proto's klaar. Ook hier heeft men te kampen met zieke kinderen, waardoor het werk is blijven liggen. Als het goed is komen ze de grote boodschappentas zondag naar Agadez brengen... Wat een inspanningen leveren deze vrouwen!

Irzaghrate Badelé heeft de mand gemaakt met de bodem van een colablikje in het hart van de deksel.
Zeinou Boka de mand met het zilveren buisje aan de handgreep. De vormen zijn iets anders dan de tekeningen en hierdoor niet te nesten (transport!), maar zien er wel mooi uit!
Kamelen op de weg!
(Op veler verzoek) ...ook een foto van mezelf.

tussenresultaten Igdalen, ideeen, toeristisch dagje

2006-11-22T02:52:00.000-08:00

Ook in Agadez hebben ze een scouting.. Kinderen komen uit school..
Proto's van een paar schalen, nog niet af, maar toch. Bij 1 in het midden de onderkant van een frisdrankblikje. Liever zou ik de producten groter zien, maar de beperkte tijd maakt dat we ons tot deze grootte moeten beperken. Prima om het effect te zien van deze materiaalcombinatie.
Zo worden de schalen en manden gemaakt. Enorm veel werk en uitermate zorgvuldig en geduldig uitgevoerd!
Er wordt ook een schaal gemaakt met een zilveren 'hart', gegraveerd, via de zilverstudio van Hermes, die hier ook blijkt te zitten. En aangezien de stad Agadez in vele opzichten een dorp is heb ik de gelegenheid gegrepen om dit uit te proberen. Enigszins onder tijdsdruk: zondagmiddag is de schaal klaar.. maandag mijn terugvlucht. (Hoe ga ik alles meenemen...?)
Het borduurwerk is schitterend gemaakt en ook hier weer met eindeloos geduld en vakmanschap. Zeer waardevol. We moeten manieren vinden om dit vakmanschap tot zijn recht te laten komen. Er zijn verschillende typen of manieren van traditioneel borduurwerk. De meeste producten zijn voor op tafel, in de huiskamer, de keuken... wellicht te combineren met tafellakens en servetten (met bijpassen servetringen uit palme doum)?
De ringen worden traditioneel gebruikt als onderzetter voor de bolvormige kalebassen.

Een zilverwerkplaats in Agadez voert ons jaren terug in de tijd....
...Net als een naaiatelier in de stad: haute couture..
Geld wisselen kan bij de bank, maar de koers is gunstiger in een geldwisselkantoortje of op de markt. Je moet wel weten waar.
De kinderen op straat zijn heel vrolijk!

Kerboubou

2006-11-18T12:32:00.000-08:00

Eerst tanken voordat we naar het dorp Kerboubou (op 25 km) vertrekken.
De 'brousse' (vertaald: wildernis/rimboe) is nu echt zanderig. Het pad dat we volgen is nauwelijks te zien.
In Kerboubou zijn het de mannen die de knooptechniek met het palmblad beheersen. Hier testen ze uit of er een strook vilt meegevlochten kan worden, als kleuraccent. De vrouwen maken borduurwerk, van theemutsen tot tafelkleden, kussenslopen, tasjes, portemonnaies, etc. Allen voorzien van borduurwerk dat de vrouw volgens haar eigen inzicht zo mooi mogelijk heeft aangebracht op de stof. Het is behoorlijk arbeidsintensief (dus relatief duur). Kijken of ik hier producten mee kan maken die passen in de TaVie-collectie.
Tassen op voorraad. De techniek is heel mooi, zo ook het materiaal!
Speciaal voor Babet, mijn dochter in Nederland: haar lievelingsdier, die hier nog volop worden gebruikt als lastdier, om water uit de put omhoog te trekken, etc.
En weer: 'la brousse'. Het werk voor vandaag is gedaan en we gaan een bezoekje brengen aan la petite soeur Ria, die hier al 25 jaar woont. De missie speelt een belangrijke rol hier (ook voor de SAA, de cooperatie waar ik nu - in Niger - voor werk.
Onderweg een korte bezoekje aan de familie van de oom van Ahmed.
Zuster Ria woont in eenzelfde onderkomen als alle mensen hier, samen met 2 Poolse zusters. Ze is Nederlandse, wat ik niet wist, en verwelkomt me in het Nederlands met mijn naam! Ik ben perplex. Ze is, zoals iedereen uitermate hartelijk.
Ze worden op dit moment geteisterd door een rupsenplaag. De rupsen kruipen overal op en in en veroorzaken enorme jeuk op de huid. We zitten met z'n allen - 8 man - bij elkaar in de hut op het kleed en gaan iedere rups te lijf met een schaar (doorknippen en weggooien..)
We delen het eten en ook de 3 blikjes cola die we haddden meegenomen: alle 3 in de drinkkom, blikjes erin leeggegoten en omstebeurt drinken.
Ze hebben ook een klein kapelletje gebouwd in lokale stijl, genaamd de basiliek. Humor kan weinig mensen hier ontzegd worden. Binnen, in het kapelletje, een kruisbeeld en een tabernakel. Ieder heeft zijn missie, zei zuster Ria. De mijne is voor een eerste, klein deel afgerond: alle prototypen voor deze eerste reis zijn uitgezet. Zondag is vrij (gids gehuurd en een dagje toerist-en), volgende week gaan we de prototypen controleren en ophalen!

Endoudou en Azel

2006-11-18T11:56:00.000-08:00

Van onder naar boven lezend (dan klopt het verhaal...):

En: mijn internetcafé, een kwartier lopen vanaf het hotel door de drukke (en gezellige)hoofdstraat.
Binnen in de hut is goed te zien hoe die is gemaakt: heel vernuftig en heel zorgvuldig gedaan.
Ik wil ook een mand laten maken van afvalfolie, dat hier overal rondslingert, middels dezelfde knooptechniek. Nadat ter plekke een testje is gedaan is duidelijk dat het met deze knooptechniek geen mooi resultaat oplevert. De vrouwen staan ook niet bepaald te springen om met het plastic te moeten werken. Voor de toekomst gaat het dan ook niet werken, dus besluiten we het morgen bij een andere groep, in Kerboubou, te proberen. Hier gebruiken ze weer een andere knooptechniek.
Aan het hoofd van de groep wordt het project uitgelegd en worden de ideeen besproken en het werk verdeeld.

De bewoners hebben allen hun eigen kraal en hut(ten). De kraal beschermt de hutten en de inboedel o.a. tegen de loslopende geiten.
Het is een wandeling van een half uur, warm, maar heel mooi.- Dan naderen we het dorp Kerdoudou.
Om bij het dorp te kunnen komen moeten we een rivierbedding oversteken. Hier schijnt in de regenmaand (augustus) echt veel water doorheen te stromen, ezels e.d. meesleurend! Wij wagen de gok echter niet om met de Toyota te stranden in de rulle rivierbedding en besluiten verder te gaan lopen..
Onderweg naar Endoudou en vervolgens Azel, 2 dorpen in de 'brousse', de wildernis.
Het idee is om een zilveren buisje mee te vlechten met een schaal, of ander product, van palmbladeren. Het zilver combineert heel mooi met het palmblad. Om de prijs, zonodig, te drukken hebben we ook buisjes van nikkel gemaakt die er al even mooi uitzien. De merknaam TaVie, waarmee we een collectie willen opbouwen, is er schitterend ingeslagen - met de stemples die ik al vanuit Nederland had meegenomen.
De zilveren buisjes opgehaald bij de zilversmid. Ze zijn geweldig mooi geworden!

naar het dorp Tchirozerine

2006-11-17T08:59:00.000-08:00

Foto's van een dag door de woestijn naar het dorp Tchirozerine (van onder naar boven..)
Volgende week donderdagochtend vroeg gaan we terug naar Tchirozerine met de zilveren hulsjes, die meegevlochten moeten worden. De producten zullen dan ter plekke afgemaakt worden, waarna ik ze mee kan nemen naar Nederland.
17 – 19.00 uur: Terug naar Agadez, eerst over een zandweg, waar de auto als een buikschuiver overheen gaat. Daarna over een geasfalteerde weg vol enorme gaten: een péage! Ergens onderweg hangt er een touw over de weg, ernaast een militair (die niet gefotografeerd wil worden: “spionage!”), stoppen en betalen.
Mohammed, Gambo, Ahmed en Aboubakar bij de auto bij vertrek uit Tchirozerine.

De vrouwen bekijken de schetsen en overleggen zeer geanimeerd over de ideeen, hoe ze het beste uitgevoerd kunnen worden, etc. Ahmed, responsable van SAA, is – bij alle vrouwengroepen – geweldig: Legt het project uit (hier spreekt men geen Frans), we verduidelijken gezamenlijk de ideeen en is duidelijk zeer gewaardeerd bij alle groepen.
Het dorp waar de vrouwen van een geselecteerde groep wonen. Er werken in totaal zo’n 4.000 vrouwen voor de cooperatie. Voor dit project is een selectie gemaakt uit de groepen en binnen deze groepen weer een selectie uit de vrouwen. Deze vrouwen zijn het meest invloedrijk, denken goed mee, staan open voor veranderingen en beheersen het ambacht goed. Zij kunnen, als de prototypen goed zijn en goed aanslaan, de andere vrouwen uit de groep instrueren.
Naar de oase van de missie – met Mohammed en Gambo, 2 animateurs van de SAA (de auto van de missie stond nog steeds in de garage, dus hebben we de auto van Gambo gebruikt om in het 120 km van Agadez gelegen Tchirozerine te komen).
Dwars door de rivierbedding! Het regent alleen in juli/augustus…
La brousse, vertaald: de wildernis; 8.00 uur: Eerst een fotocopie maken van het contract;

2006-11-15T12:53:00.000-08:00

Foto's:
- de werkplaats van de blikslagers, palmbladeren kopen op de markt,
- de vrouwen die de eerste proto's gaan maken voor hun tent, de kamelenmarkt,
- het allereerste testje gemaakt met de bodem van een colablikje, de metaalbewerker bewerkt de blikjesbodem.

Het vliegtuig Marseille-Agadez zat vol Franse 55+ers die in compleet nieuwe tropische outfits gereed waren voor georganiseerde tochten in de woestijn. De Amerikaanse vrouw met gouden schoenen was echter het meest geniaal (en bereisd!). Gambo, een animateur van het Service Artisanal – SAA – stond al op me te wachten, samen met Ahmed, de responsable van de SAA. Beiden heel sympathiek. Na lang wachten in een streepje schaduw – het is hier 32 graden – en veel chaos met koffers van iedereen op een hoop die open moesten in een veel te kleine ruimte, eindelijk in Agadez-Niger.
De stad ligt midden in Niger en ook midden in de woestijn. De huizen zijn allemaal laag en vnl gemaakt van leem in dezelfde roodoranje kleur als het woestijnzand. Overal schapen, fietsen, brommers, afvalzakjes, handeltjes, winkeltjes, lange mannen in traditioneel ‘musselman’ tenue, etc. De tulband blijkt zeer praktisch: beschermt tegen de hitte en het zand.
Vrijwel direct kennis gemaakt met de andere animateurs van de SAA op hun lokatie in een prachtig gebouwtje tussen de uiencooperatie – het is het oogstseizoen dus zakken vol uien worden af en aangevoerd. De ideeen die we in NL hebben voorbereid hebben we doorgenomen. De schetsen van Leanne helpen hier enorm mee. De ideeen worden goed ontvangen: ze zijn goed te maken door de 3-4.000 vrouwen die de schalen en manden in de diverse dorpen maken. Dus gaan we (de dag erna) op zoek naar de benodigde materialen: naar zilverbewerkers, leer, metaalslagers, palme de doum (het basismateriaal) en verfstof. Na uitgebreidde uitleg van de ideeen, wegen van klompjes zilver, vergelijken van voorbeelden uit hun werkplaats wordt het zilver besteld. Ik wilde lange leren stroken bestellen om een ‘ketting van onderzetters’ te maken, maar dat blijkt heel duur te worden, aangezien daar een hele huid voor nodig is om mee te beginnen: alleen het dure middendeel van de huid is geschikt om lange stroken van te maken. Dat kan wellicht voor proto’s, maar in de toekomst wordt dat niks.
Nadat alle materialen zijn gekocht of besteld gaan we aan het einde van de dag naar de missie om kennis te maken met de pater en om te vragen of we morgen zijn auto mogen gebruiken om een ver weg gelegen dorp te bezoeken – helaas de auto is naar de garage dus gaan we morgen naar een groep vrouwen die wel in de buurt is.

De mensen zijn heel vriendelijk, heel open, lachen veel met elkaar, spreken heel goed Frans (een pak van m’n hart) en de sfeer is heel kalm. Iedereen die je ontmoet geeft je een hand “bonjour, ca va..”. Ze/we beginnen om 8.00 tot 13.00 ongeveer, siesta tot 15.00 en eindigen om 18.00. Om 18.00 is het donker en begint de avondmarkt en –bedrijvigheid. In het hotel heb ik al veel mensen ontmoet en zowel deze mensen – al dan niet met de nodige werkervaring in Niger – als de mensen van de SAA, de ambachtsmensen en de pater, allen zijn heel enthousiast over het project en de aanpak. Dat schept verwachtingen..
Morgen verder. Verderop in de straat is een internetcafe waarvandan ik de weblog op het net ga zetten.

Webloggen is niet gelukt: de computers in het internet zijn langzaam, hebben Franse toetsenborden waardoor de letters op andere plakken zitten die bovendien zover zijn afgesleten dat de letters sowieso niet meer leesbaar zijn op de toetsen. De weblog was ondertussen ook franstalig geworden en op usb gezette foto’s en teksten bleken niet toegankelijk. Vanavond ga ik het proberen met de laptop die ook ingeplugd schijnt te kunnen worden op 1 positie.

Vandaag, woensdag, de eerste vrouwengroep bezocht in Igdalen, en opdracht gegeven om een aantal schetsontwerpen te gaan maken. De uitleg en onderhandelingen over de prijs duurden uren, gezeten in een bedoeinentent gemaakt van rieten matten. Ter plekke werd uitgeprobeerd of de blikjesbodem als middelpunt van een schaal bevestigd kan worden en wat dat oplevert. “pas mal du tout.” De vrouwen gaan 4 producten maken in 11 dagen, met 5 personen om de producten gereed te hebben als ik weer naar Nederland ga. Aan een grote mand, bouctou geheten, werken ze 1,5 mnd voor 10.000 CFA oftewel 15 euro. Deze vrouwen bezitten echt heel weinig!

’s Middags met een gids de kamelenmarkt (geiten, schapen, ezels, koeien met de meest fantastische horens) bezocht. Kinderen op straat vragen om cadeautjes, maar niemand is opdringerig. Ook de winkel van de chef de marche bezocht die producten van taouereg uit de brousse (de woestijn) verkoopt zodat deze taouereg hiervan suiker, thee, meel etc kunnen kopen. Blank en blond betekent hier-is-geld-te-halen. Als je vertelt dat je in Agadez voor werk bent verandert de toon en de opdringerigheid direct en wil men graag weten waarvoor je hier dan bent. Iedereen kent iedereen dus Ahmed van de SAA is bekend. Ik heb nog wel wat moeite om mensen te herkennen (met/zonder tulband – er staat een harde wind dus al het zand waait op en iedereen loopt met een tulband) en om wijs te worden uit de wirwar van straatjes. Een gids is dan perfect.

Als de auto van de missie morgen uit de garage is kunnen we naar de vrouwengroep in Tchirozerine gaan, zo’n 120 km van Agadez.

2006-11-09T14:39:00.000-08:00

Nog een paar dagen en ik vertrek voor 2 weken naar Agadez in Niger. Het is daar nu 28 graden overdag wat erg aangenaam klinkt. Ik ben al geruime tijd bezig met de voorbereidingen en ondertussen erg benieuwd geworden of het er echt zo mooi is als ik me voorstel (zie plaatje), of mijn plannen en ideeen zijn te realiseren, of ik tijd genoeg heb (2 weken!), of het Frans dat ze er spreken verstaanbaar is, of ik niks essentieels vergeet mee te nemen aan tekenspullen, gereedschap(?), foto's van mijn kinderen (! - en man natuurlijk..), papieren, geld, of ik een internetverbinding kan vinden waarmee ik bij mijn weblog kan komen... Maar vooral heb ik er heel veel zin in. De voorbereidingen hebben nu lang genoeg geduurd: van start!